Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Σύνδρομο Down.


"Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι ότι δεν μπορεί να κατανοήσει την διαφορετικότητα" Πάμπλο Πινέδα, (
ο πρώτος άνθρωπος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down.)


Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική κατάσταση, που οφείλεται στο επιπλέον χρωμόσωμα που εμφανίζεται στο 21ο ζευγάρι, εξ ου και η ταξινόμησή του ως Τρισωμία 21. Προέρχεται κατά 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και επηρεάζει μία περίπου στις 600-700 γεννήσεις παιδιών.
Η πρώτη παρατήρηση του συνδρόμου έγινε το 1866 από τον John Langdon Down. Ο άγγλος γιατρός παρατήρησε ότι μερικά νεογνά που γεννιούνται έχουν εξωτερική όψη παρόμοια με αυτή των Μογγόλων, απ' όπου προήλθε και η ονομασία μογγολισμός, που στις μέρες μας έχει εγκαταλειφθεί.
Τα παιδιά με σύνδρομο Down αντιμετωπίζουν νοητική υστέρηση και μαθησιακή δυσκολία, ενώ είναι επιρρεπή σε μια σειρά από ασθένειες. Παρουσιάζουν επίσης μικρογναθία και μακρογλωσσία, προβλήματα ακοής ενώ είναι επιρρεπή σε κρυολογήματα και συγγενή προβλήματα καρδίας. Τα άτομα με Τρισωμία 21 έχουν επίσης μεγάλο ρίσκο για εμφάνιση καρκίνου και πρόωρης άνοιας. Υπάρχουν άτομα που δεν λένε τις πρώτες τους λέξεις μεχρι την ηλικία των 2-3 χρόνων.
Με την κατάλληλη εκπαίδευση και τη συνεργασία γονιών και δασκάλων, μπορούν να γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας αφού χαρακτηρίζονται από μεγάλη κοινωνικότητα.
Ως Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε η 21η Μαρτίου κάθε χρόνο, από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος=3.21).

«Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.»
Ν.Καζαντάκης


Δεν τους χωρίζει ούτε ο θάνατος…


Ένα αδέσποτο σκυλί έχει αγγίξει τις καρδιές πολλών στην πόλη Zhengzhou  της νοτιοανατολικής επαρχίας Fujian της Κίνας, μετά την άρνηση του να απομακρυνθεί από το σώμα της συντρόφου του, η οποία σκοτώθηκε, όταν την χτύπησε ένα διερχόμενο όχημα. 

Το θηλυκό σκυλί χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο και σκοτώθηκε, όταν το ζευγάρι προσπαθούσε να διασχίσει ένα δρόμο με πολύ κίνηση.
 Για τις επόμενες 6 ώρες, ο αρσενικός σκύλος αρνιόταν να φύγει από το πλάι της συντρόφου του, γλείφοντας συνεχώς το πρόσωπο της και σκουντώντας την με τη μουσούδα του. 
Όταν κουράστηκε ξάπλωσε δίπλα της, κάνοντας μόνο μικρές μετακινήσεις που και που για να μην τον πατήσει κάποιο από τα διερχόμενα αυτοκίνητα.


Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Cyber Bullying - Διαδικτυακός Εκφοβισμός



Την τελευταία δεκαετία, παρατηρείται ραγδαία ανάπτυξη στην επικοινωνία μέσω γραπτών μηνυμάτων, ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτά τα πλαίσια έχουν γίνει διαθέσιμα πλέον, σε όλο και μεγαλύτερες ομάδες χρηστών του διαδικτύου, που μπορούν να συνδεθούν ανά πάσα στιγμή και οποιαδήποτε ώρα, από τον υπολογιστή τους στη δουλειά και το σπίτι, ακόμα και από το κινητό τους τηλέφωνο.
Το διαδίκτυο, είναι ένα ισχυρό μέσο για την ικανοποίηση των αναγκών για επικοινωνία. Με τη πρώτη ματιά, είναι μια κατάσταση η οποία προσφέρει μεγάλη ευκολία στους χρήστες, οι οποίοι μπορούν να επικοινωνήσουν με άτομα που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. 
Το διαδίκτυο όμως, μπορεί να επηρεάσει την κοινωνική ζωή των χρηστών του και αρνητικά.
Μια έννοια η οποία φαίνεται να απασχολεί όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τη διεθνή βιβλιογραφία είναι αυτή του εκφοβισμού (Bullying). Όταν μιλάμε για εκφοβισμό, και αρχικά για τον πρόσωπο – με – πρόσωπο εκφοβισμό, εννοούμε την κατάσταση , κατά την οποία ένα άτομο έχει εκτεθεί επανειλημμένα και με τη πάροδο του χρόνου, σε αρνητικές ενέργειες εναντίων του, από ένα ή περισσότερα άτομα.  Εξελίσσοντας λοιπόν την πιο πάνω έννοια του εκφοβισμού και συνδέοντας την με το διαδίκτυο, αναπτύχθηκε ένας νέος όρος, αυτός του διαδικτυακού εκφοβισμού (Cyber Bullying) , ο οποίος αφορά μια νέα μορφή παρενόχλησης με τα ίδια χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν πιο πάνω, με τη διαφορά ότι εκδηλώνεται μέσα από διάφορα forums, σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και γενικά ηλεκτρονική επικοινωνία. Ο διαδικτυακός εκφοβισμός, είναι ένα είδος συμπεριφοράς, σε εικονικό περιβάλλον, το οποίο έχει σκόπιμη και επαναλαμβανόμενη χρήση βίας και προσβολής, ενώ μπορεί να έχει τη μορφή επίθεσης σε ένα άτομο ή της επιθετικής υπεράσπισης ενός θύματος.

Διαφορές παραδοσιακού εκφοβισμού - διαδικτυακού εκφοβισμού. (BullyingCyber Bullying)

Εκτός από το γεγονός ότι ο διαδικτυακός εκφοβισμός, πραγματοποιείται – όπως έχει προαναφερθεί σε εικονικό περιβάλλον – υπάρχουν και κάποια άλλα χαρακτηριστικά, τα οποία τον διαφοροποιούν από τον πρόσωπο – με – πρόσωπο εκφοβισμό.
Μέσω του διαδικτύου, μπορούν εύκολα να οργανωθούν και να συντονιστούν επιθέσεις. Για παράδειγμα , σε ένα ιστολόγιο (blog) ή μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook ή το Twitter, μπορούν γρήγορα και εύκολα να οργανωθούν επιθέσεις εναντίων ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων.
Οι επιθέσεις και ο εκφοβισμός μπορούν να συμβούν οπουδήποτε – οποιαδήποτε στιγμή και ώρα αλλά και από μεγάλη απόσταση θύτη – θύματος, ενώ μέσο του διαδικτύου, ο χρήστης μπορεί να αποκτήσει ένα βαθμό μονιμότητας των πράξεων του, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα συχνές και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις.

Ο ρόλος της Ανωνυμίας

Ένα φαινόμενο που παρατηρείται μεταξύ των χρηστών του διαδικτύου είναι η «άρση αναστολών». Πολλές από τις ενέργειες που πραγματοποιούνται στο κυβερνοχώρο, μπορούν να αποδοθούν στην άρση αναστολών και η ανωνυμία – μέσω ψευδώνυμου– θεωρείται κύριος και καθοριστικός παράγοντας.
Το πείραμα του Ζιμπάρτο το 1969, αν και δεν σχετιζόταν με το εικονικό περιβάλλον, παρόλα αυτά εξέτασε την άρση αναστολών με μεταβλητή την ανωνυμία, ζητώντας διαχείριση ηλεκτροσόκ από τους συμμετέχοντες, οι οποίοι ήταν χωρισμένοι σε δύο ομάδες : Σε αυτούς που είχαν καλυμμένα τα πρόσωπα τους (ανωνυμία) και σε αυτούς που δεν τα είχαν. Το πείραμα του Ζιμπάρτο έδειξε πως η ανώνυμη ομάδα, χαρακτηριζόταν από μεγαλύτερη επιθετικότητα από την μη ανώνυμη.
Η ανωνυμία είναι λοιπόν, ένας καθοριστικός παράγοντας για τον τρόπο συμπεριφοράς των ατόμων. Η ανωνυμία στο διαδίκτυο, οδηγεί στην απώλεια υπευθυνότητας, που με τη σειρά της προκαλεί παρορμητική, επιθετική και καταχρηστική συμπεριφορά , ενώ «επιτρέπει» , πιο καυστικά σχόλια από την πλευρά του θύτη. Σε αντίθεση, το θύμα έχει ανισορροπία δύναμης, αφού λόγω της ανώνυμης επίθεσης που δέχεται, αδυνατεί να αμυνθεί.

Οι Ρόλοι.

Στον εκφοβισμό γενικότερα, αλλά και στον διαδικτυακό εκφοβισμό ειδικότερα, υπάρχουν δύο κεντρικοί ρόλοι : Αυτός του θύτη και αυτός του θύματος. Το θύμα περιγράφεται σαν ο αδύναμος, αυτός που ξεχωρίζει από τους πολλούς και καταλήγει θύμα ενώ θύτης περιγράφεται ως ο ισχυρός , ο «νταής», ο οποίος βλάπτει το θύμα. 
Στη κατηγορία του θύτη υπάρχει συχνά μια ταξινόμηση, αφού έχει μαζί του μια ομάδα ατόμων, η οποία τον βοηθά να εκπληρώσει τον σκοπό του.
Υπάρχει λοιπόν, ο «βοηθός» , ο οποίος βοηθά στη εκμετάλλευση και τον εκφοβισμό του θύματος, ανεβάζοντας και αυτός βίντεο και γενικότερα αναρτήσεις σχετικά με το θύμα στο διαδίκτυο. Ένα σκαλί πιο κάτω βρίσκουμε τον «ενισχυτή», ο οποίος δεν επιτίθεται, ενθαρρύνει όμως τον θύτη να επιτεθεί. «Ενισχυτή», μπορούμε να συναντήσουμε και στη κατηγορία του θύματος. Σε αυτή τη περίπτωση, το άτομο αυτό, ενθαρρύνει και βοηθά το θύμα να αγνοήσει και να ξεπεράσει την παρενόχληση. Οι ρόλοι δεν είναι σταθεροί και συχνά αλλάζουν.

Οι Επιπτώσεις.

Ο διαδικτυακός εκφοβισμός, μπορεί να έχει σημαντικές ψυχολογικές αλλά και κοινωνικές επιπτώσεις τόσο για τα θύματα, αφού έχει αναγνωριστεί ως ένας καθοριστικός παράγοντας για ανάπτυξη δυσφορίας, θυμού ακόμα και ακραίων πράξεων – όπως η αυτοκτονία. Οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις όμως αφορούν και τους ίδιους τους θύτες, αφού το γεγονός ότι πραγματοποιούν εκφοβισμό είναι παράγοντας για ψυχοκοινωνικά προβλήματα, παραβατική συμπεριφορά , χρήση ουσιών και κακή σχέση με τους γονείς.
Η κατάθλιψη, είναι κοινός παράγοντας κινδύνου τόσο για τα θύματα όσο και για τους θύτες. Ιδιαίτερα αν τα άτομα αυτά βρίσκονται σε μια ευάλωτη περίοδο της ζωής τους, όπως η εφηβεία, τόσο η συμπεριφορά όσο και οι επιπτώσεις, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και μελέτης.



Έπαθα κρίση : Οικονομική...


Ο όρος κρίση χρησιμοποιείται για την περιγραφή ποικίλων καταστάσεων σε πολλούς τομείς της ζωής.
Σε συλλογικό επίπεδο γίνεται καθημερινά λόγος για οικονομική, περιβαλλοντική, κυβερνητική κρίση, ενώ σε ατομικό επίπεδο αναφέρεται η διάγνωση μιας χρόνιας αρρώστιας, η αναπηρία, η υποτροπή και άλλες οδυνηρές καταστάσεις, που εμφανίζονται με την επιδείνωση της υγείας του ατόμου και μπορεί να οδηγήσουν έναν άρρωστο σε κρίση. 
Το άτομο που βρίσκεται σε κρίση αισθάνεται πως η ισορροπία κατά την πορεία της ζωής του διαταράσσεται από ορισμένα απροσδόκητα γεγονότα τα οποία εκλαμβάνονται από το άτομο ως απειλητικά και επικίνδυνα. 
Όταν η λογική ισορροπία κάθε ατόμου ή οικογένειας απειληθεί από φυσικές, ψυχολογικές ή κοινωνικές δυνάμεις ,υιοθετούνται και χρησιμοποιούνται μέθοδοι επίλυσης των προβλημάτων με μοναδικό στόχο την αποκατάσταση .
Η παγκόσμια οικονομική κρίση ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται έως και σήμερα , με μειώσεις μισθών και εισοδημάτων, ενώ οι κυβερνήσεις και οι επαγγελματίες υγείας εκτιμούν πως αυτό το παγκόσμιο γεγονός , έχει επηρεάσει και την υγεία του πληθυσμού.  
 Αν και η σχέση μεταξύ απώλειας εργασίας και υγείας είχε απασχολήσει την επιστημονική κοινότητα και έχουν πραγματοποιηθεί πολλές εμπειρικές μελέτες , η αιτιώδης σχέση είναι ακόμα ασαφές. Το σημαντικότερο στοιχείο είναι πως δεν είναι μόνο η απώλεια της εργασίας που μπορεί να προκαλέσει κακή ψυχική υγεία   αλλά αντίθετα και η κακή ψυχική υγεία των εργαζομένων , μπορεί να τους στερήσει την δουλεία τους ή να παραμείνουν άνεργοι. 
Πολλές και γρήγορες αλλαγές μπορούν να αφήσουν τις οικογένειες ανίκανες να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους δραστηριότητες. 
Υπάρχει βέβαια και η αισιόδοξη πλευρά που λέει πως οι άνθρωποι προσαρμόζονται και τα μέλη της έρχονται πιο κοντά και αυτή είναι μια από τις λίγες βεβαιότητες που υπάρχουν παρά το τρέχον  εθνικό και παγκόσμιο οικονομικό πρόβλημα.
Καθημερινά , ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων αναγκάζεται να εγκαταλείψει την δουλειά του λόγω της οικονομικής κρίσης και της τεχνολογικής αλλαγής.Οι επιπτώσεις για αυτούς τους εργαζόμενους μπορούν να είναι σοβαρές , ενώ η άμεση επίδραση που ασκεί η οικονομική πίεση και η ανεργία στις οικογένειες είναι μεγάλη.
Δεν είναι εύκολο να ορίσουμε την ανεργία. Αφού ανεργία σημαίνει «χωρίς δουλειά» όταν «δουλειά» σημαίνει «αμειβόμενη εργασία» και «εργασία σε αναγνωρισμένο επάγγελμα». Οι κανονικά εγγεγραμμένοι ως άνεργοι μπορεί να απασχολούνται σε διάφορες μορφές παραγωγικής δραστηριότητας ή να εργάζονται σε εργασίες μερικής απασχόλησης ενώ οι συνταξιούχοι δεν θεωρούνται «άνεργοι».
Η ανεργία μπορεί να είναι μια τραυματική εμπειρία για την οικογένεια, που μπορεί να οδηγήσει στον πόνο και τον κίνδυνο για ένα παιδί. Αυτός ο πόνος και κίνδυνος μπορεί να προκαλέσει βραχυπρόθεσμη εξασθένιση της λειτουργίας της οικογένειας που με την σειρά της δημιουργεί μια πιο μακροπρόθεσμη απειλή στην ανάπτυξη του παιδιού ενώ παιδιά  διαφορετικών κοινωνικοοικονομικών κατηγοριών και των ηλικιών μπορούν να έχουν διαφορετικές δυνατότητες για να προσαρμοστούν στις οικογενειακές δυσκολίες που παρουσιάζονται  .
Στην Ελλάδα το 1/3 του παραγωγικού πληθυσμού της χώρας δεν είναι ενταγμένο στην αγορά εργασίας , ενώ το ποσοστό ανεργίας των γυναικών παραμένει το υπερδιπλάσιο(10,9%) έναντι του ποσοστού των ανδρών(4,7%) . 
Oι κλασικές μελέτες που αφορούν την ανεργία, δίνουν στοιχεία ότι η απώλεια εργασίας μπορεί να προκαλέσει αγχωτικές αλλαγές στις οικογένειες. Ακόμα και εκείνα τα άτομα οικογενειών τα οποία δεν έχουν βιώσει κάποιο άμεσο αντίκτυπο από την οικονομική κρίση ή δεν έχουν χάσει την δουλεία τους , έχοντας στο άμεσο περιβάλλον τους – μέλη της οικογένειας , φίλους , συγγενής ή συνεργάτες , οι οποίοι αντιμετωπίζουν αντίξοες καταστάσεις , πλήττονται συχνά από το άγχος ότι μπορεί να είναι οι επόμενοι. 
Συχνές σκέψεις μπορεί να είναι : «Αν χάσω την δουλειά μου , θα μπορέσω ποτέ να βρω άλλη , και αν όχι πως θα τα βγάλω πέρα;» 
Το άγχος αυτό ή και η κατάθλιψη σε επόμενο στάδιο,  μπορούν να προκαλέσουν στα άτομα ακραίες συμπεριφορές όπως η υπερβολική χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών που παρουσιάζουν αυξημένους κινδύνους θνησιμότητας στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες. 
Επίσης πολλά άτομα καταφεύγουν στα «τυχερά παιχνίδια» με στόχο να «γίνουν πλούσιοι σύντομα» ή ακόμα και να αποκαταστήσουν την χαμένη ή μειωμένη περιουσία τους.  Σε χείριστες περιπτώσεις υπάρχουν άτομα τα οποία μέσα στην  απελπισία τους καταφεύγουν στην αυτοκτονία , και τα άτομα αυτά είναι συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας καθώς τα σημάδια για την πρόθεση τους  αυτή είναι λιγότερο εμφανή παρά στις μικρότερες ηλικίες. 
Όλα τα παραπάνω μπορούν να προκαλέσουν μια δεύτερη – ίσως και πιο ισχυρή από την οικονομική - κρίση στην οικογένεια.
Στα ζευγάρια , η οικονομική κρίση μπορεί να επιφέρει πολλές δυσκολίες και προβλήματα. Όταν ο άντρας  για παράδειγμα ,χάσει την δουλεία του και μείνει στο σπίτι , ενώ η γυναίκα συνεχίζει να δουλεύει –οι γυναίκες είναι πιο πιθανόν να απασχολούνται στους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης , οι οποίοι έχουν λιγότερη συστολή -  ή και όχι , νιώθει πως παύει να είναι ο προστάτης της οικογένειας. Οι συγκρούσεις μπορεί να είναι συχνές με αποτέλεσμα συχνούς καυγάδες ή ακόμα και  για το διαζύγιο. 
Τα μεγαλύτερα σε ηλικία ζευγάρια που έχουν ζήσει χρόνια μαζί , έχουν αναπτύξει μεγαλύτερη  ανθεκτικότητα και είναι λιγότερο πιθανόν να οδηγηθούν στον χωρισμό.

«Όπως ζούσαμε παλιά»
Οι ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας , συχνά λόγω της κρίσης , έρχονται αντιμέτωποι με δύο επιλογές. Κάποιοι έχουν μετακομίσει μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους , ενώ άλλοι έχουν ανοίξει τα σπίτια τους και φιλοξενούν τις οικογένειες των παιδιών τους.
Χωρίς να παίζει ιδιαίτερο ρόλο ποια πλευρά μετακομίζει σε ποια , μπορούν να παρουσιαστούν τόσο θετικές όσο και αρνητικές συνέπειες 
Αρχικά μειώνεται η  ιδιωτική ζωή και η ανεξαρτησία σε όλα τα μέλη , αφού παύει να έχει ο κάθε ένας τον προσωπικό του χώρο , και ενδεχομένως να υπάρξουν και διαμάχες μεταξύ των νεότερων μελών σε θέματα εξουσίας για τους κανόνες του σπιτιού.
Όταν τα παιδιά – που πλέον είναι γονείς , επιστρέψουν στο πατρικό τους σπίτι , νιώθουν συχνά βαθιά υποχρέωση να προσφέρουν περισσότερα , οπότε δουλεύουν περισσότερες ώρες και την φροντίδα των παιδιών αναλαμβάνουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες αλλά και τα ενήλικα εγγόνια.
Από την  άλλη πλευρά , η συγκατοίκηση αυτή μπορεί να βοηθήσει στο να εξοικονομηθούν χρήματα και να βοηθηθεί ολόκληρη η οικογένεια όσο διαρκεί η κρίση. Η διαδικασία αυτή μπορεί να αυξήσει την ευελιξία μεταξύ των μελών , να δημιουργήσει καλύτερες και στενότερες σχέσεις και να ενισχύσει την φροντίδα που παρέχεται από τα νεότερα μέλη στα μεγαλύτερα που τη  χρειάζονται. Τέλος τα νεότερα μέλη μπορούν να πάρουν σημαντικά μαθήματα , όσον αφορά την εξοικονόμηση και την επένδυση , από τους μεγαλύτερους μέσω της παρατήρησης και της μίμησης.

«Εγκατάλειψη»
Αν και οι περιπτώσεις με τα κατοικίδια ζώα είναι ακραίες , δεν παύουν να υπάρχουν. Ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν , σε μια περίοδο που και τα καταφύγια ζώων είναι υπερπλήρης, τα αγαπημένα τους κατοικίδια, αφού δεν μπορούν να τα φροντίσουν πλέον. Τα μειονεκτήματα αυτής της κατάστασης είναι πολλά με σημαντικότερα ίσως την απώλεια της συντροφικότητας , την αύξηση της αυτοεκτίμησης , την καλύτερη ποιότητα ζωής και την μείωση του άγχους.




Για μια άσπρη μπλούζα: Το πείραμα του Μίλγκραμ


Ο Stanley Milgram, ένας Αμερικανός επιστήμονας στο χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας, πραγματοποίησε ένα σημαντικό πείραμα το 1961 το οποίο, από τότε έχει επαναληφθεί και επιβεβαιωθεί σε πολλές χώρες.
    Ο Milgram, δοκίμασε την κλίση των ανθρώπων να υπακούν στην εξουσία όταν αυτή απαιτούσε να βλάψουν κάποιον άλλο άνθρωπο.
 Την εποχή εκείνη ο κόσμος εξακολουθούσε να απορεί τι συνέβη στην Γερμανία κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και την οδήγησε να προκαλέσει τόσο πολύ φρίκη ( αργότερα παρουσίασε τα ευρήματα του πειράματος με μεγαλύτερη έκταση στο βιβλίο του 1974, "Obedience to Authority: An Experimental View").
Ο Milgram και οι συνεργάτες του ερευνητές ζητούσαν από διάφορα άτομα ηλικίας 25-50 ετών που τυχαία περνούσαν από κάποιο δρόμο να διαθέσουν λίγες ώρες για να συμμετάσχουν σε ένα επιστημονικό πείραμα του Πανεπιστημίου Yale.
 Φθάνοντας ο καθένας από αυτούς χωριστά για το πείραμα, συναντούσε εκεί ενα δεύτερο "εθελοντή" για το ίδιο πείραμα ο οποίος όμως, ήταν συνεργάτης του Milgram.
 Ο διευθυντής του πειράματος, με λευκή ιατρική μπλούζα -σύμβολο αυθεντίας-, έριχνε νόμισμα κορώνα-γράμματα για το ποιος θα έχει το ρόλο του «εξεταστή» και ποιος του «μαθητή» με αποτέλεσμα, σκόπιμα, ο πραγματικός εθελοντής να ορίζεται πάντα σαν εξεταστής.
 Παρουσία του τελευταίου, ο μαθητής δενόταν σε μία παραλλαγή ηλεκτρικής καρέκλας με ελεύθερο ένα μόνο χέρι για να πατάει κουμπιά για τις απαντήσεις. Με εμφανή δυσφορία και διαμαρτυρίες, ο μαθητής μάθαινε ότι για κάθε λανθασμένη απάντηση θα του γίνεται μία ηλεκτρική εκκένωση. Σε επιβεβαίωση ότι το σύστημα λειτουργεί, γινόταν μία δοκιμή όπου ο "εξεταστής" γινόταν δέκτης μιας πραγματικής και αρκετά ενοχλητικής εκκένωσης 45 volt. 
Στη συνέχεια, ο πειραματιστής και ο "εξεταστής" περνούσαν στη διπλανή αίθουσα που είχαν οπτική και ηχητική επικοινωνία με τον μαθητή.
Ο "εξεταστής" έδινε τότε στο μαθητή ένα κατάλογο λέξεων που έπρεπε να αποστηθίσει και να τις επαναλαμβάνει με το πάτημα κουμπιών. Ο εξεταστής καθόταν μπροστά σε μία κονσόλα με τριάντα διαφορετικούς μοχλούς, ένα για κάθε μία διαφορετική ένταση ρεύματος από 15 έως 450 volt με αντίστοιχες επιγραφές με διαβαθμισμένες ενδείξεις, από ελαφρύ σόκ έως σφοδρό σόκ. Οι οδηγίες προς τον εξεταστή ήταν ότι οι εκκενώσεις ρεύματος θα πρέπει να κλιμακώνονται με κάθε λανθασμένη απάντηση.

Βέβαια, στη πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένα ηλεκτρικό ρεύμα-τιμωρία προς τον μαθητή. Ο ίδιος έδινε απαντήσεις και έκανε σκόπιμα λάθη, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ενώ δυσφορούσε για τις τιμωρίες. 
Μετά 75 volt , φώναζε αρκετά δυνατά ενώ, μετά τα 180 volt ούρλιαζε «σταματήστε!». 
Σε υψηλότερη ένταση έβαζε τα κλάματα και παρακαλούσε για έλεος και γρύλιζε σαν ζώο. 
Από τα 300 volt και πάνω σταματούσε να απαντά στις ερωτήσεις, δεν αντιδρούσε καθόλου και έδινε την εντύπωση ότι έχει χάσει επαφή με το περιβάλλον. Επειδή όμως, σύμφωνα με τον κανονισμό του πειράματος, έλλειψη απάντησης μετρούσε σαν λαθεμένη απάντηση, ο εξεταστής συνέχιζε να κάνει ερωτήσεις, κλιμακώνοντας συνέχεια τις ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Το πείραμα ήταν οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνει στον εθελοντή-εξεταστή καμία υπόνοια για τη γνησιότητά του. Αυτό ήταν κάτι που, μετά το πείραμα, αναγνώριζαν όλοι οι εθελοντές. Η πραγματική ερώτηση που έθετε το πείραμα, βέβαια, ήταν: «μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσε να φθάσει ένας άνθρωπος στον οποίο μία ανώνυμη αρχή ή εξουσία θα του ζητούσε να βασανίσει ή ακόμη να σκοτώσει ένα συνάνθρωπό του».
Τα συμπεράσματα αυτού του πειράματος του Milgram είναι δυστυχώς πως 
οι άνθρωποι βάζουν εύκολα στην άκρη ηθικούς και δεοντολογικούς φραγμούς όταν διαταχθούν από κάποια αρχή να τους παραβιάσουν.
 Στις ΗΠΑ, 65% των εθελοντών συνέχισαν το ρόλο τους μέχρι το μέγιστο όριο των 450 volt παρά τις κραυγές του θύματος και την μετέπειτα σιωπή του. Όταν το πείραμα επαναλήφθηκε στο Maxwell Planck Institute στο Μόναχο, το ίδιο αποτέλεσμα ήταν 85%! 
Από τότε, το πείραμα αυτό έχει γίνει πάρα πολλές φορές, ακόμη και με παραλλαγές που έκαναν διάφοροι άλλοι επιστήμονες που είχαν αντιρρήσεις και επιφυλάξεις σε κάποιες διαδικαστικές πλευρές, και τα στατιστικά αποτελέσματα πάντα επιβεβαιώθηκαν.
Με άλλα λόγια, κατά μέσο όρο τρεις στους τέσσερις εθελοντές είναι έτοιμοι να βασανίσουν ακόμη και να σκοτώσουν συνάνθρωπό τους χωρίς να αμφισβητήσουν την αιτία.
Είναι λοιπόν κατανοητό πως  οι άνθρωποι μπορούν να υπακούσουν σε οτιδήποτε θεωρούν θεμιτό και νόμιμο ή να το μετατρέψουν σε τέτοιο , με μόνη σφραγίδα μια άσπρη μπλούζα . 

Δείτε τα βίντεο :



Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Χωρίς Λόγια

Λένε πως μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις...
Σοφή κουβέντα... Είναι φορές που τα λόγια είναι πραγματικά ασήμαντα και περιττά.



























5 κλισέ…αλήθειες με τη βούλα της επιστήμης


«Μαθαίνεις από τα λάθη σου», «Ο έρωτας σε αρρωσταίνει», «Ο καθένας φτιάχνει μόνος του την τύχη του» και άλλες τέτοιες …βαθυστόχαστες εκφράσεις κατακλύζουν την καθημερινότητα όλων. Μήπως τελικά αυτά τα κλισέ είναι περισσότερο από απλές φράσεις, που έχουν γίνει συνήθεια;
Βάζουμε στο μικροσκόπιο πέντε κλισέ εκφράσεις, που αποδεικνύονται πλέον και επιστημονικά ότι είναι κάτι παραπάνω… είναι αληθινές.

  • Κλισέ 1: «Ο έρωτας σε αρρωσταίνει»
Εκτός από το ευχάριστο αίσθημα του να αγαπάς κάποιον και αυτός να ανταποδίδει, ο έρωτας, όπως λέει και το γνωστό κλισέ σε αρρωσταίνει…στην κυριολεξία. Όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, ο εγκέφαλος πλημμυρίζει από ένα ισχυρό «κοκτέιλ» ουσιών, συμπεριλαμβανομένων της ντοπαμίνης, της αδρεναλίνης και της οξυτοκίνης. Όλα αυτά ενισχύουν τη διάθεση και δίνουν την αίσθηση της ενέργειας και της αγαλλίασης, που νιώθει κάποιος όταν ερωτεύεται. Σύμφωνα όμως, με έρευνα του Πανεπιστημίου Rutgers, η ευχάριστη κατά τ’ άλλα αυτή αίσθηση, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στον ύπνο, τη διατροφή ακόμη και στην αυτοσυγκέντρωσή σας, προκαλώντας σε ορισμένες περιπτώσεις πανικό, πίεση στο στήθος και φυσική αδυναμία.

  • Κλισέ 2: «Μαθαίνεις από τα λάθη σου»
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Exeter, πριν από κάθε καταγραφή μίας συνειδητής σκέψης, η κάτω κροταφική περιοχή του εγκεφάλου, στέλνει ένα «προειδοποιητικό σήμα», σε περίπτωση που είστε έτοιμος να επαναλάβετε ένα λάθος του παρελθόντος. Έπειτα, χρειάζεται μόλις 1 δευτερόλεπτο για να «συνειδητοποιήσει» ο εγκέφαλος το λάθος. Παλαιότερες έρευνες είχαν δείξει επίσης, ότι ο εγκέφαλος συγκρατεί περισσότερες πληροφορίες, όταν κάνετε λάθος κινήσεις παρά όταν παίρνετε σωστές αποφάσεις. Αυτό φυσικά, δε σημαίνει ότι δεν θα ξανακάνετε το ίδιο λάθος, αλλά ότι τουλάχιστον ο εγκέφαλός σας, κάνει…σωστά τη δουλειά του.


  • Κλισέ 3: «Ο Άγιος Βασίλης είναι πάντα ευδιάθετος»
Εάν ο Άγιος Βασίλης υπήρχε και είχε τη μορφή του «στρογγυλού» παππούλη, τότε όντως θα ήταν πάντα χαρούμενος. Έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Molecular Psychiatry» αποδεικνύει ότι, το γονίδιο της παχυσαρκίας, το γονίδιο FTO, συμβάλλει σημαντικά στη μείωση της κατάθλιψης κατά 8%. Αν και το συγκεκριμένο γονίδιο αυξάνει την παραγωγή της πρωτεΐνης, που ενισχύει τη λιπώδη μάζα, την ίδια στιγμή «εξασθενεί» άλλα γονίδια που σχετίζονται με την κατάθλιψη. Ωστόσο, θυμηθείτε ότι είναι το συγκεκριμένο γονίδιο και όχι η παχυσαρκία σαν φαινόμενο, που μειώνει το αίσθημα της κατάθλιψης.

  • Κλισέ 4: «Ο καθένας φτιάχνει τη δική του μοίρα»
Οι άτυχοι άνθρωποι είναι συνήθως πιο αγχωτικοί και στυφοί ως χαρακτήρες, κάτι που περιορίζει σημαντικά την ικανότητά τους να βλέπουν και να αναγνωρίζουν τις νέες ευκαιρίες, οι οποίες ενδεχομένως παρουσιάζονται στο δρόμο τους. Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Hertfordshire, από την άλλη, οι πιο τυχεροί άνθρωποι είναι εκείνοι, που στην ουσία «φτιάχνουν» την τύχη τους, καθώς είναι πιο ανοιχτοί, παρατηρητικοί και διαθέσιμοι σε αλλαγές, πιστεύοντας στη διαίσθησή τους και έχοντας μια ελαστική, αισιόδοξη στάση, που τους βοηθά να μετατρέψουν τα σκληρά «μαθήματα» της ζωής, σε νέες ευκαιρίες

  • Κλισέ 5: «Όταν λες ψέματα, μεγαλώνει η μύτη σου σαν του Πινόκιο»
Στον διάσημο «ψεύτη» Πινόκιο, η μύτη μεγάλωνε κάθε φορά που έλεγε ψέματα. Αλλά και στον άνθρωπο υπάρχουν ανάλογες…επιπτώσεις. Μπορεί η μύτη να μη μεγαλώνει αλλά ζεσταίνεται και κοκκινίζει. Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Grenada στην Ισπανία, χρησιμοποίησαν τη μέθοδο της «θερμογραφίας», προκειμένου να παρατηρήσουν τις αντιδράσεις του οργανισμού, όταν ψεύδεται. Η θερμογραφία είναι μία διαγνωστική μέθοδος της ιατρικής, η οποία δεν προκαλεί καθόλου δυσφορία και δεν δυσκολεύει τον ασθενή, επιτρέποντας στον γιατρό να δει τις θερμικές ενδείξεις της «ασθένειάς» του στην επιφάνεια του δέρματος του ασθενή. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι, κάθε φορά που ο εξεταζόμενος έλεγε ψέματα, η θερμοκρασία της μύτης του αυξανόταν. Ο λόγος είναι ότι ο «νησιωτικός φλοιός» του εγκεφάλου, ο οποίος ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την αυτογνωσία, τη γνωσιακή λειτουργία και τη διαπροσωπική εμπειρία, ενδέχεται να συνδέεται ψυχολογικά με τη… μεγάλη μύτη του εξεταζόμενου.

«Ας βάλουμε λοιπόν, μία άνω τελεία εδώ» περιμένοντας τις δικές σας κλισέ προτάσεις.


Πηγή: http://www.otherside.gr

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Όταν η μαμά έγινε το «παιδί»

Έχουμε ακούσει πολλές συγκινητικές ιστορίες για μαμάδες και παιδιά.  Στην ιστορία αυτή οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί ...
Σε ένα ιατρείο εισέρχονται μια μητέρα με μια κόρη. Το δίδυμο αυτό όμως δεν είναι όπως το φανταζόμαστε. Η μαμά έχει γίνει το μωρό και η κόρη έχει πάρει το ρόλο της μάνας. Πως συνέβη αυτό; Η μητέρα πάσχει από Alzheimer και Parkinson.
 

Το μυαλό της δε λειτουργεί σωστά κι έτσι νομίζει ότι είναι ακόμη μωρό. Ανάγκη της αποτελεί να μην εγκαταλείπει ποτέ την κούκλα της και  να την παίρνει όπου και αν πηγαίνει, ακριβώς όπως κάνουν τα μικρά κοριτσάκια. 


Aπό την άλλη η κόρη καλείται να την προσέχει και να την φροντίζει σα να είναι εκείνη η μάνα. 
Μπαίνοντας, λοιπόν, στο ιατρείο όλα τα βλέμματα στράφηκαν πάνω τους. Δεν είναι και ότι πιο νορμάλ να κρατάει μια ηλικιωμένη μια κουκλίτσα στα χέρια. Και ενώ όλοι πίστευαν ότι η κόρη θα νιώθει ντροπιασμένη, εκείνη κοίταζε με υπερηφάνεια τη μητέρα της να φροντίζει και να παίζει με την κούκλα της. Η εικόνα μαγική.
 


Η ηλικιωμένη γυναίκα είχε ένα λαμπερό χαμόγελο στα χείλη και έδειχνε να απολαμβάνει τη στιγμή. Χάιδευε την κούκλα, τη φιλούσε και η κόρη της την κοιτούσε χαμογελώντας. Η κόρη της ηλικιωμένης γυναίκας αντιδρούσε σαν να ήταν απολύτως φυσιολογικό αυτό που συνέβαινε. Κανένας ενδοιασμός, καμιά ντροπή. 
Όταν φεύγοντας από το ιατρείο ένας κύριος της είπε ότι τη θαυμάζει που είναι τόσο στοργική με τη μητέρα της εκείνη απάντησε: «Aγαπώ τη μητέρα μου, αλλά τώρα καλούμαι να είμαι εγώ η μητέρα της». Ακούγοντας τα λόγια της κόρης της, η ηλικιωμένη γυναίκα την κοίταξε και της χαμογέλασε, σα να κατάλαβε, σα να ένιωσε...
 
Κάτι τέτοιες ιστορίες μητέρας-κόρης μας συγκινούν αφάνταστα. Είναι τόσο σημαντικό να βλέπεις παιδιά να αγαπάνε με όλη τη δύναμη της ψυχής τους...